Femke, of een sterk moment

Dat is nou jammer: nooit meer Femke die boos naar de interruptiemicrofoon loopt. Nooit meer haar verontwaardiging zien.
We hadden al Camiel Eurlings gehad die wegging om zich aan zijn niet-bestaande gezin te wijden. Die deed dat in voetspoor van Wouter Bos, die dat gezin al wel had. Of hij daar nu echt veel tijd aan besteedt, weet niemand.
Femke zou Femke niet zijn als ze niet met een originele reden zou zijn gekomen. Het moment was goed. En Jolande was er zo klaar voor. O ja? Femke was in deze instabiele tijden toch onmisbaar vanwege haar lange ervaring? En Jolande Sap, die pas sinds 2008 in de Kamer zit, kan het nu toch al overnemen? Vreemd.
De werkelijke reden is natuurlijk dat Femke, nu een ministerschap er niet in zit, zelf niet meer nog eens vier jaar in haar quasi verontwaardigde toneelstukjes kan geloven.
De mensen die zij vertegenwoordigde kregen via de pers nog wel ‘veel dank’, maar moeten verder maar accepteren dat ze op iemand hebben gestemd die eerst zei nog vier jaar onmisbaar te zijn en vervolgens er na zes maanden de brui aan geeft om haar keuken te gaan schilderen.
Toch werkt het. Je noemt het namelijk gewoon ‘een sterk moment’, je krijgt lof van alle kanten en niemand zeurt over kiezersbedrog. Een staaltje van optimale communicatie dus.
Rest mij nog iedereen die in een plaats woont waar Groen Links in het bestuur zit te adviseren zijn gemeentebelasting drie en een half jaar te laat te betalen en dit dan een ‘sterk moment’ te noemen. Via de inkomstenbelasting betaalt u trouwens mee aan Femke’s wachtgeld. Als u in de file staat op weg naar uw werk, weet u tenminste waar u het voor doet. Femke is dan aan het verven.