Allepo-isering of: hoe word ik expert?


door Jeroen Slak

Expert worden kan iedereen. Heb je daar iets aan? Ja, want je kunt  bijvoorbeeld tegen betaling elke week iets in de krant schrijven of worden uitgenodigd in het NOS-journaal. Denk maar aan iemand als viroloog Ab Osterhaus. Als de R in de maand komt, verschijnt hij weer op de TV om ons te waarschuwen voor de gevaren van griep.

Angst verkoopt. Angst voor griep of voor opkomende wereldmachten, bijvoorbeeld.
Dat heeft Rob de Wijk ook begrepen. Hij schrijft elke week in het dagblad Trouw. Zijn boodschap is nooit vrolijk. Een overzicht van titels van zijn columns in Trouw (ook te vinden op www.trouw.nl): ‘Recht wordt ondergeschikt aan eigenbelang’, ‘We worden de achterdeur van Europa’ of niets meer of minder dan ‘Het Westen wacht een doemscenario’.Dat willen we allemaal lezen, of eigenlijk: we genieten van het verantwoordelijke gevoel dat we ons op de hoogte stellen van slecht nieuws.
Robs foto in Trouw laat een realistisch-pessimistische man zien die de toekomst grimmig onder ogen ziet. Niet wanhopig; er is namelijk een lichtpuntje: als we Robs adviezen opvolgen zou het goed kunnen komen.

De volgende stap op weg naar het expertschap is namelijk de oplossing laten zien. Het liefst niet al te concreet, want anders zou later kunnen blijken dat je oplossing niet werkte.

En het is natuurlijk handig nieuwe termen te introduceren – in de hoop dat die gemeengoed zullen worden.
Zo slingert De Wijk de term ‘Alleopo-isering’ de wereld in als antwoord op de integratieproblematiek:
Als ik dit soort discussies volg moet ik aan het oude Syrische Aleppo denken. Sinds honderden jaren leven daar de moslims en de christenen vreedzaam naast elkaar in aparte wijken. Iets dergelijks zien we zelfs in Nederland. De Chinese buurt van Amsterdam bestaat al sinds 1910. Van echte integratie is na al die tijd geen sprake, laat staan van assimilatie.
(...)
Het integratiedebat dat in heel Europa een nieuwe fase ingaat, is daarom gedoemd te mislukken. Taal, werk en onderwijs zijn onvoldoende om de kloof te dichten. Wij-zij-gevoelens zullen daarom nooit verdwijnen. En niet-westerse allochtonen blijven altijd vreemden in eigen land.
Daarom zullen uit deze groepen in heel Europa parallelle samenlevingen ontstaan. Dit zijn eilanden van vreemde cultuur, met eigen winkels, sociale en culturele voorzieningen, mogelijk met een eigen bancair systeem en eigen ordehandhaving. Die parallelle samenlevingen zullen door autochtone burgers worden geaccepteerd, mits het geen broeinesten van antiwesterse haat en criminaliteit worden.
Als de Aleppo-isering toeslaat, zal Europa pas echt onherkenbaar veranderen.
Hier zien we De Wijk serieus werken aan zijn expert-status. Dat hij defensiespecialist is, weerhoudt hem niet van een bijdrage aan het integratiedebat. Hij noemt wat zaken waarvan eigenlijk iedereen op de hoogte is: er is een Chinese buurt in Amsterdam, er bestaan wij-zij-gevoelens. En dan biedt hij een vrij vage oplossing: Alleopo-isering. Vredig naast elkaar leven klinkt goed, wie wil dat niet?
Dat men in de dictatuur Syrië van overheidswege gedwongen wordt tot die vreedzaamheid weet De Wijk natuurlijk zelf ook wel. Dat Syrië ooit niet islamitisch was, maar door de islam is veroverd, weet hij ook. Dus hoe zo vreedzaam? En dat het voor de christelijke minderheid toch niet zo fijn is in hun parallelle samenleving blijkt uit de cijfers: het aantal christenen daalt, want als het even kan verruilen ze Aleppo voor New York of Parijs. Aleppo zelf de-Allepo-iseert dus.
De Wijk is vooral een expert op het gebied van de menselijke geest. Hij weet dat het de meeste lezers niet om de feiten gaat, maar om een gevoel. Mijn advies: analyseer welk gevoel u een bepaalde groep kunt geven en werp u op als expert. Zoals blijkt kan iedereen dat.