Otto van Habsburg
                                                                         UITVAART OTTO VAN HABSBURG

                                                                                Kroondomein was erbij


Ondanks gesputter van bepaalde politici ( ‘het kost allemaal zo veel’, ‘de republiek is in gevaar’) heeft Otto van Habsburg op 16 juli een vorstelijke uitvaart gekregen in Wenen. De Oostenrijkse staat liet zich na bijna een eeuw lang moeilijk doen d.m.v. verbanningswetten en onteigeningen eens van een andere kant zien. Het leger nam deel aan de plechtigheid en in de kerk en de uitvaartstoet waren de president en ministers aanwezig. Dat mocht ook wel, want aan de diplomatieke inspanningen van Otto en zijn moeder Zita was het te danken dat Oostenrijk na de Tweede Wereldoorlog als eerste slachtoffer van Hitler-Duitsland werd gezien en niet als agressor. Dat maakte natuurlijk veel uit bij de behandeling van het land. Amerika en Groot-Brittannië wilden het land zelfs opdoeken.
Erg dankbaar is Oostenrijk nooit geweest. De Habsburgers bleven verbannen. Uiteindelijk kwam hier door Europees recht een einde aan  - onderscheid maken op basis van afkomst is verboden. Meer waardering was er in andere delen van de vroegere Donau-monarchie. Daarom waren er bij de uitvaart in Wenen veel Hongaren, Kroaten en zelfs Italianen te zien. Uit de verschillende delen van Oostenrijk liepen schuttersverenigingen en folkloregroepen mee in de stoet. Ze liepen voor de kist uit.
Achter de kist liepen de directe familieleden, gevolgd door verschillende vorsten. De media meldden dat Nederland werd vertegenwoordigd door de prinsen Carlos en Jaime. Een vreemde constructie, aangezien ze wel prins zijn, echter niet van Nederland maar van Bourbon-Parma. Namens België was prins Lorenz aanwezig, van huis uit zelf een Habsburgse aartshertog.

          
                  
                     rouwfoto in een Weense etalage
 
    
    
    voor de uitvaartdienst verzamelen leden van     schuttersverenigingen zich voor de Stephansdom

       

aan het einde van de dienst wordt het oude volkslied gespeeld, de Kaiserhymne. De Oostenrijkse president zingt niet mee,de Zweedse koningin wel		                         
                 
In de stoet viel het Zweedse koningspaar op. Regerende vorsten gaan niet vaak naar de begrafenis van een niet-regerende collega. De lijfwachten van Carl Gustaf en Sylvia leken niet erg blij te zijn met dit uitstapje. Een wandeling van een uur door de Weense binnenstad met duizenden mensen langs de route, vaak op maar twee meter afstand, is vanuit veiligheidsoverwegingen dan ook niet ideaal te noemen.
    

   de Zweedse koning en koningin

   
  
    aartshertog Ferdinand Zvonimir:
    in de belangstelling
Aartshertog Ferdinand Zvonimir, kleinzoon van de overledene en voortaan nummer twee in de rij van troonopvolging, kwam voor het eerst in het middelpunt van de belangstelling.
Voor de vaak nog jonge kleinkinderen was het een pittige tocht van de Stephansdom naar de Kapuzinergruft, de grafkelder van de Habsburgers. Tussen de huizen en in de zon liep de temperatuur op tot boven de dertig graden. Klagen  of een slokje water nemen was er anderhalf uur lang niet bij. Anderen, die minder in de schijnwerpers stonden, namen die vrijheid wel. Een enkeling kon het zelfs niet laten even te bellen…


    Kroaten in de rouwstoet
   


Het Italiaanse Triëst hoorde tot 1918 bij Oostenrijk