In juni zijn er in België en Nederland verkiezingen geweest. In beide landen is de politieke situatie verre van eenvoudig. Waar in landen als Frankrijk, Engeland of Duitsland een regering van één of twee partijen snel na de verkiezingen in elkaar kan worden gezet, duurt dit in de Lage Landen vaak maanden. Dit is bij uitstek het werkterrein van de constitutionele vorsten. Na overleg met fractieleiders of partijvoorzitters en voorzitters van de verschillende kamers van de parlementen kan het boven de partijen staande staatshoofd een informateur aanwijzen. Deze informateur kan dan de mogelijkheden voor het vormen van een coalitie nagaan. Welke partijen kunnen en willen samen een regering vormen. Welke niet? De koning(in) is het coördinatiepunt tijdens deze periode. De informateur brengt regelmatig verslag uit en geeft uiteindelijk een advies. Het staatshoofd wijst dan een formateur aan. In de praktijk is dit vaak degene die premier zal worden. Een president is per definitie lid van een politieke partij en dus niet neutraal is. Zo antidemocratisch is een erfelijk staatshoofd dus nog niet...


                                       

Meer info:
rol koningin bij formatie
de-koninklijke-functie