Sophie in Weimar

Het is Thera Coppens gelukt om te doen wat iedere biograaf wil: een historische persoon en een tijdperk tot leven wekken. Haar personage is niet overbekend, geen Napoleon, Lodewijk XIV of Nixon. Het gaat om Sophie, de dochter van de Nederlandse koning Willem II. Waarom is deze vrouw een biografie waard? Ten eerste door haar familie: ze was een dochter van Willem II en Anna Paulowna, en zo een achterkleindochter van niemand minder dan Catharina de Grote. Ten tweede door haar huwelijk (daar draaide het nu eenmaal om in het leven van een prinses). Ze trouwde met de erfgroothertog van piepkleine, versnipperde landje Saksen-Weimar. Het derde element is het belang van Weimar. In een andere hoofdstad van een klein of zelfs middelgroot vorstendom was ze misschien niet tot haar recht gekomen en hadden we nooit meer van Sophie gehoord. Maar Weimar was een cultuurhoofdstad van Europees formaat. Bach en Goethe waren al dood toen Sophie in Weimar kwam wonen. Maar andere kunstenaars volgden. Sophie zelf kreeg pianoles van Liszt. Hans Christian Andersen was een huisvriend.
In Coppens boek komt niet alleen Sophies belang voor de cultuur van Weimar, Duitsland en Europa aan bod, maar ook haar rol in de dynastieke en politieke verwikkelingen van die tijd. Ze maakte ten slotte als meisje de afscheiding van België mee, later het revolutiejaar 1848 en de Duitse eenwording in 1871. De Russische tsaren, de koningen van Pruisen en Württemberg en de Nederlandse Willem III waren familie.
Coppens heeft een gedegen studie gemaakt van tijdperk en personages. En ze weet er zeer boeiend over te schrijven. Geen moment hebben de 648 bladzijden (epiloog, register en noten niet meegerekend!) verveeld, ik zag juist met angst en beven het eind dichterbij komen. Want dan zou ik afscheid moeten nemen van mijn nieuwe vriendin: Sophie.

Sophie in Weimar – Een prinses van Oranje in Duitsland, door Thera Coppens, uitgeverij Meulenhoff

Saksen-Weimar-Eisenach: klein en versnipperd